تبلیغات
دانش نانو
قالب وبلاگ
دانش نانو
دانستنی هایی درباره دانش و فناوری نانو 
نویسندگان
  • امکان ساخت یک پیل سوختی جیبی
    محققان دانشگاه آکسفورد، نانوکاتالیست جدیدی ساخته‌اند که می‌تواند در دمای محیط و بدون نیاز به حلال‌ها یا افزودنی‌ها هیدروژن تولید کند. با استفاده از این نانوکاتالیست که از اسید فرمیک، هیدروژن تولید می‌کند، می‌توان پیل سوختی ساخت که به تدریج جایگزین باتری‌های لیتیومی شود و به افزاره‌های قابل حمل توان دهد.
    نتایج اولیه این تحقیق نویدبخش هستند و نشان می‌دهند که ساخت پیل سوختی هیدروژنی که بتوان آن را در جیب گذاشت، امکان‌پذیر است.
    راهبرد جدید شامل قراردادن لایه‌ی اتمی منفردی از اتم‌های پالادیوم روی نانوذرات نقره است. اثرات ساختاری و الکترونیکی نقره زیرین خواص کاتالیستی پالادیوم را به شدت تحت تاثیر قرار می‌دهد، بطوری که فعالیت کاتالیستی موثر آن به حدی می‌رسد که می‌تواند اسید فرمیک را در دمای اتاق به هیدروژن و دی‌اکسیدکربن تبدیل کند.
    مزیت دیگر این فناوری جدید این است که بخار گاز تولید شده از این واکنش به طور عمده از هیدروژن و دی‌اکسیدکربن تشکیل شده است و عاری از مونواکسیدکربن مسموم‌کننده‌ی کاتالیست است. این مزیت نیاز به فرآیند‌های تمیزکردن و افزایش دادن طول‌عمر پیل‌های سوختی را از بین می‌برد.
  • تولید نانوکپسول‌های جدید برای رسانش دارو
    حال گروهی از محققان دانشگاه کالیفرنیا در لوس‌آنجلس با استفاده از فناوری نانو ابزار جدید و بسیار کاراتری برای رسانش هدفمند داروها ابداع کرده‌اند.
    آنها در مقاله خود نشان داده‌اند که چگونه می‌توان نانودیسک‌های حاوی دارو را درون نانوذرات گنبدی بسته‌بندی کرد. این ذرات کپسول‌های نانومقیاس طبیعی هستند که برای رسانش داروها مهندسی شده‌اند.
    نانوذرات گنبدی در سیتوپلاسم تمام سلول‌های پستانداران یافت شده و یکی از بزرگ‌ترین کمپلکس‌های ریبونوکلئوپروتئینی شناخته شده در مقیاس زیر 100 نانومتر به‌شمار می‌روند. این نانوذرات بشکه‌ای شکل با دارا بودن فضای داخلی بزرگ و توخالی، گزینه‌های مناسبی برای طراحی حامل‌های رسانش دارو به‌شمار می‌روند.
    حفره داخلی یک نانوذره گنبدی آنقدر بزرگ است که می‌تواند صدها مولکول دارو را در خود جای دهد. از سوی دیگر خود این ذرات گنبدی به اندازه یک میکروب هستند و بنابراین می‌توانند به راحتی همراه با محتوای خود وارد سلول‌های هدف شوند.
  • ترمیم بافت با كمك کره‌های نانوالیافی
    دانشمندان دانشگاه میشیگان، پلیمرهای زیست‌تجزیه‌پذیر ستاره‌شکلی ساخته‌اند که به شکل کره‌های نانوالیافی توخالی خودآرا می‌شود. هنگامی که این کره‌ها بهمراه سلول‌ها به داخل جراحت تزریق می‌شوند، زیست‌تجزیه می‌گردند ولی سلول‌ها زنده می‌مانند تا بافت جدیدی ایجاد کنند. این اولین بار است که چنین پژوهشی با موفقیت انجام می‌شود.
    این کار برای افرادی که دارای انواعی مشخصی از زخم‌های غضروفی هستند و تاکنون درمان خوبی برای آن وجود نداشته است، امیدوار کننده می‌باشد.
    این ریزکره‌های توخالی نانوایافی بسیار متخلخل هستند و اجازه ورود ساده مواد غذایی را می‌دهند. علاوه بر این، این نانوالیاف‌ها در چنین ریزکره‌های توخالی محصولات جانبی مخربی که منجر به زیان شود، ایجاد نمی‌کنند. این کره‌های توخالی نانوالیافی با سلول‌ها ترکیب می‌شوند و سپس به جراحت تزریق می‌گردند. هنگامی که کره‌های نانوالیافی، که قدری بزرگ‌تر از سلول‌های در حال حمل هستند، در محل جراحت تجزیه می‌شوند، سلول‌های حمل شده بتوسط آنها شروع به رشد بافت می‌كنند زیرا این کره‌های نانوالیافی محیط مناسبی جهت رشد طبیعی سلول‌ها فراهم کرده است.
  • نانوکره‌های ژلاتینی می‌توانند به ترمیم بافت کمک کنند
    محققان چینی برای تهیه ژل‌های قابل‌تزریق، یک روش پایین به بالا ارائه کرده‌اند. در این روش از نانوکره‌های ژلاتینی دارای بار الکتریکی مخالف، بعنوان اجزاء سازنده استفاده می‌شود.
    ژلاتین یک زیست‌پلیمر شناخته شده با خواص زیست‌تخریب‌پذیر و زیست‌سازگار عالی است. رهایش داروها از ژلاتین را می‌توان تا حد زیادی کنترل کرد. این گروه تحقیقاتی شرح می‌دهد که با مخلوط کردن نانوکره‌های ژلاتینی دارای بار الکتریکی مخالف، می‌توان ژل‌های کلوئیدی زیست‌تخریب‌پذیر و قابل‌تزریق تشکیل داد.
    سود اصلی این روش پایین به بالا، تشکیل ژل‌های قابل‌تزریق است که مرتبط با این حقیقت می‌باشند که این اجزاء سازنده ذره‌ای را می‌توان عامل‌دار کرد. برای مثال، زیست‌تخریب‌پذیری و رفتار رهایش داروی زیست‌مولکول‌های کپسوله شده را می‌توان کنترل و تنظیم کرد.
    آنچه این تحقیق نشان می‌دهد این است که اکنون ژل‌های کلوئیدی کشسان را می‌توان از زیست‌پلیمرهای قابل‌دسترسی از نظر تجاری بدون اصلاح شیمیایی اضافی ساخت. اصلاح شیمیایی ممکن است زیست‌سازگاری این پلیمرها را کاهش دهد. این توانایی بدین معنی است که اکنون ژل‌های ژلاتینی را می‌توان با داروها و دیگر ترکیبات زیست‌فعال بارگذاری کرد.
  • سنتز طبیعی نانوذرات نقره از اسیدهای هومیک
    محققان آمریکایی موفق شدند با استفاده از اسیدهای هومیک، نانوذرات نقره تولید کنند.
    برای شروع، آنها ابتدا از روش‌های سنتی برای تولید نانوذرات استفاده کردند و سپس از اسید‌های هومیک بستر یکی از رودخانه‌ها استفاده کردند. در نهایت تعجب، متوجه شدند رنگ زرد مربوط به نانوذرات در ظرف مشاهده می‌شود. نمونه مورد نظر به مراکز دیگر ارسال شد تا حضور نانوذرات در آن تایید شود.
    اسید هومیک یک ترکیب پیچیده از اسیدهای آلی است که در طول فرآیند زوال مواد آلی مرده تشکیل می‌شود. البته ترکیب دقیق شیمیایی آن از نقطه‌ای به نقطه دیگر و از فصلی به فصل دیگر متغیر است.
    این تیم تحقیقاتی یون‌های نقره را با اسید هومیک‌های بدست آمده از منابع مختلف را در دماها و غلظت‌های مختلف ترکیب کردند و در نهایت دریافتند که محصول بدست آمده پس از 2 تا 4 روز نانوذرات نقره است. آنها معتقدند که این فرآیند بسیار شبیه فرآیند تولید نانوذرات در آزمایشگاه است. پیش از این تلاش‌های زیادی صورت گرفته بود تا مشخص شود چگونه نانوذرات نقره در طبیعت حل شده و در محیط یون نقره آزاد می‌کند. این پروژه این ایده را مطرح می‌کند که شاید بخشی از یون‌های نقره طی یک فرآیند طبیعی تبدیل به نانوذرات می‌شوند. همچنین این پروژه به این سوال پاسخ می‌دهد که چرا در معادن قدیمی که مطمئنا نانوذرات ساخت بشر به آنجا راه نیافته، نانوذرات با غلظت بسیار بالا وجود دارد.
  • ساخت نخستین حسگر هشداردهنده برای ماسک‌های تنفسی
    امدادگران معمولا با پوشیدن ماسک‌هایی که داخل آن با نوعی ذغال فعال پرشده و مانع عبور گازهای سمی می‌شود خود را در برابر گازهای سمی محافظت می‌کنند. اما اگر فیلتر درون این ماسک‌ها به حد اشباع برسد کارایی لازم خود را از دست خواهد داد. اخیرا محققان، با استفاده از نانوساختارهای کربنی موفق به ساخت نوعی حسگر جدید شدند که می‌تواند هنگامی که فیلتر کربنی ماسک‌های تنفسی به حد خطرناکی از اشباع می‌رسد، به کاربران هشدار دهد. آنها با تعبیه نانوالیاف کربنی در بلورهای فوتونیکی متخلخل (که طول موج‌ها یا رنگ‌های معینی از نور را منعکس می‌کنند) حسگرهایی ساختند که بر خلاف کربن‌های معمولی دارای رنگ‌های متغیری بوده؛ به‌طوریکه تغییر رنگ آن هنگام جذب مواد شیمیایی، نشانه‌ای از میزان توانایی فیلتر در جذب مواد بیشتر است. این حسگر جدید کوچک، حساس، ارزان و کم مصرف است. نانوالیاف موجود در این حسگر به‌دلیل برخورداری از ساختاری مشابه با ذغال فعال موجود در ماسک‌های تنفسی، عملکرد مشابهی در جذب آلاینده‌های آلی دارند ضمن آنکه این حسگر قادر است اطلاعات دقیق‌تری در خصوص میزان مواد جذب شده توسط این فیلترهای کربنی بدهد.
  • نانوذرات به آشکارسازی اثر انگشت نامرئی کمک می‌کنند
    محققان در استرالیا برای تقویت اثرهای انگشتی که بیش از دوازده ماه از آنها گذشته است، با استفاده از نانوذرات طلا در ترکیب با پادتن‌ها روشی ابداع کرده‌اند که نتایج نویدبخشی نشان می‌دهد.
    اثر انگشت که برای اولین بار در قرن نوزدهم میلادی گزارش شد، هنوز بعنوان مدرک مهمی در تحقیقات جنائی استفاده می‌شود. بنابراین تلاش می‌شود که روش‌های انگشت‌نگاری بهبود داده شوند. اثرهای انگشت نامرئی را می‌توان با استفاده از عملیات‌های شیمیایی آشکار نمود.
    این محققان، پادتن‌های پیونددهنده با اسید آمینه را به نانوذرات طلا متصل کردند و آنها را در آشکارسازی اثرهای انگشت بکار بردند. اسیدهای آمینه در اغلب اثرهای انگشت یافت می‌شوند. این محققان برای تقویت و تصویربردای از این اثرها، از پادتن‌های ثانویه‌ی فلورسانتِ قرمزی استفاده کردند که به پادتن‌های پیوندداده با این نانوذرات، می‌چسبند.
    این روش جدید مبتنی بر نانوذره برای بازسازی اثر انگشتی که بیش از یک هفته قبل ایجاد شده بود، استفاده شد که بخوبی عمل کرد. با این حال روش‌های مرسوم تقویت‌کنندگی اثر انگشت هنوز برای اثرهای انگشت تازه بهتر کار می‌کنند. اثرهای انگشت تازه برای قابل‌حل نگه داشتن اسیدهای آمینه به انداز کافی آب دارند و با افزودن معرف‌ها، آنها تمایل به شسته‌شدن و خارج‌شدن دارند. اسپیندلر می‌گوید: ما دیگر روش‌ها را بررسی می‌کنیم و تلاش می‌کنیم که اسیدهای آمینه را روی سطح نگه داریم و امیدواریم که معرفی پیدا کنیم که برای هر اثر انگشتی با هر طول عمری کار کند.
  • استفاده از نانوذرات نقره در شناسایی و درمان بیماری
    نانوذرات نقره کاربردهای زیادی در فناوری پزشکی دارد، تنها مشکل استفاده از این ماده آن است که، آزاد شدن یون نقره می‌تواند برای سلول‌ها خطرناک باشد. اخیرا محققان سوئیسی موفق شدند نانوذرات نقره را به شکلی آماده کنند که در طول استفاده از آن یون نقره سمی آزاد نشود و همچنین خواص نوری آن دست نخورده باقی بماند. بنابراین از این نانوذرات می‌توان در حسگرهای پلاسمونیک پزشکی برای شناسایی پاتوژن‌ها یا دیگر اهداف درمانی استفاده کرد.
    اخیر پژوهشگران نشان دادند که از این نانوذرات می‌توان در حسگرهای بدون برچسب نیز استفاده کرد.
    این تیم تحقیقاتی نشان داده‌اند که چگونه عملکرد نانوذرات نقره‌ی دارای پوشش دی اکسید سیلیکون می‌تواند بهبود بیشتری ‌یابد. آنها ذرات اکسید آهن و نقره را پوشش دادند و با آنها زیست حسگرهای مغناطیسی ساختند. این نانوذرات چند کاره، قادرند به سلول‌های ویژه‌ای نظیر سلول‌های سرطانی، بچسبند و آنها را شناسایی کنند.

 


[ چهارشنبه 30 آذر 1390 ] [ 09:36 ب.ظ ] [ سحر ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ


درود بر همه ایرانیان شریف
در این وبلاگ مطالبی در مورد دانش و فناوری نانو قرار داده میشود كه امیدوارم مورد توجه شما قرار گیرد.
به این امید كه روزی ایرانی بر فراز قله های دانش قرار گیرد..

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب